RupS

Er zijn verschillende soorten mensen en ik deel ze wel eens in in twee groepen, aan de hand van gedrag wat vooral zichtbaar is wanneer ze op reis gaan. Je hebt mensen die goed voorbereid op reis gaan. Met een bevestiging van de boeking op zak, een lijstje van spullen en een ingestelde tomtom. Ze reizen naar hun bestemming en op Googlemaps hebben ze het plekje al gezien. Wanneer ze op de bestemming zijn, zijn ze tevreden. Misschien zelfs gelukkig.

Je hebt ook mensen die het ook een beetje aan het toeval overlaten. Reizen op de bonnefooi. Mensen die niet alles plannen, waarbij op het laatst nog dingen veranderen. Zij reizen en reizen, zien een leuk supermarktje en pleintje. Wat een toeval, dat dit mooie op hun pad kwam, tot ze komen op een plek en besluiten dat dit het is. Dit wordt hun bestemming. Ze pakken uit en zijn blij, en meer dan tevreden.

Zo gaat het ook een beetje met contact, in mijn werk als begeleider op een woongroep van Nieuwenoord. We hebben een dagprogramma met voor iedere cliënt vrij gedetailleerd beschreven hoe de dag eruit gaat zien. In het contact schuilt dus een doel. Het contact is mooi en waardevol maar er wordt gedoucht, er wordt ontbeten en naar dagbesteding gebracht.

Nu kwam ik laatst een paar uur op dagbesteding Kever op Nieuwenoord. Ik was RupS. Samen met mijn maatje zijn we, verkleed als rups, een interactief theater. We waren binnengekomen

via begeleiders Bjorn en Anna. Maar van de cliënten en wat ons te wachten stond wisten we niets af. We vielen op door onze outfit: een groene cocon, groen hoofd met mutsje met daarop hoge, bewegelijke voelsprieten. Met een natuurlijke verwondering betrad ik deze dagbesteding groep.

Meteen vertraagde ik mijn pas en zette mijn voelsprieten goed uit. Een cliënt, een beetje duf door lichamelijk ongemak maar wel helder, keek ons verwonderd aan. Ik volgde haar blik en zo bleven we in contact, wel een half uur lang. Een drukke cliënt die veel bewegelijker was ging even zitten om dit contact over zich heen te laten komen. Een ander, van wie later bleek dat hij niet wil worden aangeraakt, maakte plaats naast hem op de bank: ik mocht naast hem zitten. Hij voelde zachtjes aan mij, en ik aan hem.

Wat doen jullie dan als RupS wordt ons wel eens gevraagd? Het is een niet geplande reis, afhankelijk van wat er op ons pad komt. Een reis waarbij de reis centraal staat, niet de bestemming. We kijken onderweg wat er gebeurt en grijpen dat aan met contact als doel. En van dit contact wordt iedereen echt blij, echt gelukkig. Dat voel je tot in je voelsprieten.

Marlies is samen met maatje Myra in te huren voor RupS. We waren eerder op locatie Betanië van Youké en bij de Heijgraeff van Reinaerde. We deden o.a mee aan het festival ‘Struinen in de tuinen’ en ‘Lepeltje Lepeltje’ in Amersfoort. RupS is een interactieve en non-verbale ontmoeting. Kijk op http://www.neusvoorcontact.nl of op http://www.facebook.com/RupS-Een-interactieve-en-nonverbale-ontmoeting.

Moe maar voldaan na boek

Woensdag 2 december ging mijn boek de lucht in.

Dit is een project ter ere van mijn 25 jarig jubileum op Amerpoort.

Paul Willems bestuurder nam het eerste exemplaar in ontvangst.

Ik heb er nog een paar om weg te geven.

Ben je geïnteresseerd, mail mij dan.

Verder ben ik te volgen via mijn blog en te boeken als RupS bij http://www.neus voor contact.

Moe maar voldaan verblijf ik,

Marlies Wijntjes

Een feestje

“Er zit iets achter op de auto” roept mijn zoontje Mart, veel te vroeg in de ochtend. We staan buiten, klaar om naar school te fietsen. Maar aan de geliefde auto valt wat op.

Een poster met mijn foto erop. En deze posters hingen ook overal op het terrein van Nieuwenoord in Baarn: ‘Onze lieve collega Marlies 25 jaar in dienst! Gefeliciteerd’. En toen ik over het terrein fietste met cliënten, werd ik veel herkend en gefeliciteerd. Tijd voor een feestje zeg je dan?

Speciale individuenalgemeen (4)

Maar ik vindt ieder dag dat ik werk een feestje. Serieus! Heel vroeg kom ik op de fiets en dan gloort het zonlicht door de polder. Op het terrein springen de konijnen voor mijn fiets weg.

En de cliënten voor wie ik mag werken, daar geniet ik van. Een beetje huishouden, zorg dragen voor hen en hun woonomgeving. Even binnen zijn en dan weer naar buiten op de vele fietsen die we hebben. Het zijn speciale individuen en dat maakt het werken ook speciaal. In die 25 jaar zijn ze heel veel voor mij gaan betekenen.

Dank collega’s

Een feestje iedere dag, ook door mijn collega’s. Ik feliciteer hen dat ze het al zo lang met mij uithouden. Jullie hebben mij gemaakt tot wat ik nu ben. Dank dat jullie mij kennen, en ik gekend word in het werk.

Een feestje, of zei ik dat al? Hoewel, er is ook een minpuntje: al 25 jaar mist mijn gezin mij bij de helft van de feestdagen. Manlief werkt ook in de zorg; dus hij werkt kerst, ik oud en nieuw. koninginnedag, Hemelvaart, weekenden om en om enzovoort. Dus vraag ik jullie, kan ik een keertje met kerst en oud en nieuw vrij krijgen?

Wat denk ik zelf. Ik denk dat ik dat wel op mijn buik kan schrijven. kerst en oud en nieuw vrij? Alleen als Pasen en Pinksteren op één dag vallen! Daarom maak ik van iedere dienst gewoon een feestje.